Just another WordPress.com site

Archive for March, 2012

Ծերունին կամուրջի մոտ Էռնեստ Հեմինգուեյ

 

1936 թվականի ամռանը Իսպանիայում սկսվեց ֆրանկոյական գեներալների խռովությունը: Էռնեստ Հեմինգուեյի համակրանքը Իսպանական Հանրապետության կողմն էր: 1936 թվականի վերջին` հավաքելով 40000 դոլար սանիտարական մեքենաների գնման համար, և 1937-ին գլխավորելով դրանց ձեռք բերման և Իսպանիա տանելու գործով զբաղվող կոմիտեն, Է. Հեմինգուեյը ուղևորվեց Իսպանիա:  1938 թվականի մարտին Ֆրանկոյական զորքերը Էբրո գետի մոտ ճեղքեցին ռազմաճակատը: Էռնեստ Հեմինգուեյը ծանր ապրեց հանրապետականների նոր անհաջողությունները: Կատալոնիայից նահանջող հանրապետականների զորքերի հետ միասին փախչում էին նաև խաղաղ բնակիչները: Գրողն ականատես եղավ վտարանդիների տանջանքներին: Այդ օրերի տպավորության տակ գրվեց Էռնեստ Հեմինգուեյի ամենակարճ պատմվածքներից մեկը:

  Ծերունին կամուրջի մոտ

Պողպատյա շրջանակներ ունեցող ակնոցով և շատ փոշոտ շորորով մի ծերունի նստած էր ճամփեզրին: Գետի լայնքով մի նավակամուրջ կար, որի վրայով անցնում էին սայլեր, բեռնատար ավտոմեքենաներ, տղամարդիկ, կանայք ու երեխաներ: Ջորիներով լծված սայլերը, որոնց անվաճաղերից հրում էին զինվորները, կամրջի ծայրին երերալով բարձրանում էին ուղղաբերձ ափը: Բեռնատար ավտոմեքենաները այդ տեղում ճգնելով ու ամեն ինչ սղկելով առաջ էին անցնում, իսկ գյուղացիները դանդաղորեն քայլում էին`մինչև կոճերը փոշու մեջ խրված: Բայց ծերունին նստած էր այնտեղ: Նա չափազանց հոգնած էր ճանապարհը շարունակելու համար:

Իմ գործն էր անցնել կամուրջը, հետազոտել այն կողմի կամրջագլխային ամրությունը և պարզել, թե մինչև որտեղ էր առաջացել թշնամին: Ես դա արեցի և վերադարձա կամրջի մոտ: Այժմ արդեն այնքան շատ սայլեր չկային, և շատ քիչ մարդ էր ոտքի վրա մնացել, բայց ծերունին դեռ այնտեղ էր:

–         Որտեղի՞ց ես գալիս, – հարցրեցի ես նրան:

–         Սան Կառլոսից,- ասաց նա ու ժպտաց:

Դա իր հայրենի քաղաքն էր և այդ նրան հաճույք պատճառեց անվանել այն ու նա ժպտաց:

–         Ես կենդանիներին էի խնամում, – բացատրեց նա:

–         ՜Օ, – արտաբերեցի ես լավ չհասկանալով:

–         Այ՛ո, -ասաց նա,- հասկանու՞մ եք, ես ապրում էի կենդանիներին խնամելով: Ես վերջինն էի, որ թողեցի Սան Կառլոս քաղաքը:

Նա ոչ հովվի նման էր, ոչ էլ` նախրապանի: Ես նայեցի նրա սև ու փոշոտ շորերին, փոշուց սպիտակած դեմքին, պողպատյա շրջանակներով ակնոցին ու ասացի,-՞ինչ  կենդանիներ էին դրանք:

–         Տարբեր կենդանիներ, -ասաց նա ու թափահարեց գլուխը: – Ես ստիպված էի նրանց թողնել:

Ես դիտում էի աֆրիկյան տեղանքի նմանվող Էբրոյի ճյուղաբերանը և ուզում էի իմանալ, թե որքան ժամանակ է մնացել մինչև թշնամիների հայտնվելը ու անընդհատ ականջ էի դնում առաջին այն ձայներին, որոնք կլինեին ընդհարում կոչվող այդ մշտապես խորհրդավոր իրադարձության ազդանշանը: Իսկ ծերունին դեռ նստած էր այնտեղ:

–         ՞Ինչ  կենդանիներ էին դրանք, – հարցրեցի ես:

–         Բոլորը միասին երեքն էին,- բացատրեց նա: – Երկու այծ ու մի կատու, հետո կար նաև չորս զույգ աղավնի:

–         Եվ դու ստիպվա՞ծ էիր թողնել նրանց, – հարցրեցի ես:

–         Այ՛ո, հրետանու պատճառով: Կապիտանն ինձ կարգադրեց գնալ հրետանու պատճառով:

–         Եվ դու ընտանիք չունե՞ս,- հարցրեցի ես, նայելով կամրջի մյուս ծայրին , որտեղ վերջին մի քանի սայլեր հաղթահարում էին գետափի թեքությունը:

–         Ո՛չ, – ասաց նա, – ես հայտնեցի` միայն կենդանիներ: Կատվի հետ, իհարկե, ամեն ինչ լավ կլինի: Կատուն իր գլխի ճարը կտեսնի, բայց ես չեմ կարողանում պատկերացնել, թե ինչ կլինեն մյուսները:

–         ՞Ինչ  քաղաքականության ես հետևում, – հարցրեցի ես:

–         Ես քաղաքականություն չունեմ, – ասաց նա: – Ես յոթանասունվեց տարեկան եմ: Ես արդեն տասներկու կիլոմետր քայլել եմ ու կարծում եմ, որ հիմա չեմ կարող առաջ շարժվել:

–         Սա կանգ առնելու համար լավ տեղ չէ,- ասացի ես: – Եթե հասցնես, վերևում, ճանապարհի վրա բեռնատարներ կան:

–         Ես մի քիչ կսպասեմ, – ասաց նա, – ու հետո կգնամ: Ու՞ր են գնում բեռնատարները:

–         Դեպի Բարսելոնա, – ասացի նրան:

–         Ես այդ ուղղությամբ ոչ մեկի չեմ ճանաչում:, – ասաց նա, -բայց շ՛ատ շնորհակալություն. Կրկին, շ՛ատ շնորհակալություն:

Նա ինձ նայեց անօգնական ու հոգնած տեսքով և հետո` կարիք ունենալով որևէ մեկի հետ կիսելու իր վիշտը`ասաց.<<Կատվի հետ ամեն ինչ լավ կլինի, ես համոզված եմ:Կարիք չկա անհանգստանալ կատվի համար:Բայց մյուսները …: ՞Ինչ ես կարծում, ինչ կլինի մյուսների հետ:

–         Դե, նրանք հավանաբար բարեհաջող կերպով դուրս կպրծնեն դրանից:

–         Դու այդպե՞ս ես կարծում:

–         Իսկ ինչ՞ու ոչ, -ասացի ես, դիտելով դիմացի ափը, որտեղ արդեն սայլեր չկային:

–         Բայց նրանք հրետանու տակ ի՞նչ կանեն, երբ ինձ կարգադրեցին հեռանալ հրետանու պատճառով:

–         Դու աղավնիների վանդակը բաց ե՞ս թողել, – հարցրեցի ես:

–         Այ՛ո.

–         Ուրեմն նրանք կթռչեն:

–         Այ՛ո, անշուշտ նրանք կթռչեն, բայց մյուսները …: Ավելի լավ է չմտածել մյուսների մասին,- ասաց նա:

–         Միգուցե գնայիր, եթե հանգստացել ես, -պնդեցի ես: -Վեր կաց և փորձիր քայլել:

–         Շնորհակալություն,- ասաց նա և ոտքի կանգնեց, երերաց ու նորից նստեց փոշու մեջ: – Ես կենդանիներին էի խնամում, – վհատորեն ասաց նա, բայց արդեն` ոչ ինձ: -ես կենդանիներին էի խնամում:

Նրա հետ ոչինչ չէր կարելի անել: Զատկի կիրակի էր, և ֆաշիստները առաջանում էին դեպի Էբրո գետը: Այնպիսի մռայլ ու ցածր ամպերով պատված օր էր, որ նրանց ինքնաթիռներն օդ չէին բարձրացել: Այդ և այն փաստը, որ կատուները կարողանում են իրենց գլխի ճարը տեսնել, ողջ բախտավորությունն էր, որ այդ ծերունին երբևէ կարող էր ունենալ:

Անգլերենից թարգմանեց Յուրա Գանջալյանը

Պատմությունը կրկնվում է

Տարիներ առաջ էր: Ես տղայիս հետ գնացել էի Հայաստանի Պետական Կինո-ֆոտո արխիվը` որոշ ձայնագրություններ ձեռք բերելու: Տղաս մտավ ներս, իսկ ես մնացի այգում: Երևանի հյուսիսային ծայրամասի մի ամայի վայրում էր այդ արխիվի շենքը: Մի ծերունի մոտեցավ ինձ ժպտալով: Այգու պահակն էր: Այդ տարիներին շատ հազվադեպ էին արխիվ այցելում: Այգու պահակն էր, բայց օտար մարդ տեսնելով այգում ուրախանում էր: Նա շատ միայնակ էր: Ես շատ շուտ հասկացա, որ վարպետորեն էր կարողանում խոսքն իր քաղցր հուշերի կողմը տանել: Իր տունը Շահումյանում էր եղել, բայց թողել էր այն հրետանու պատճառով: Մինչև հիմա հիշում եմ նրա խոսքերը, <<Ես միայն իմ այգին էի մշակում: Գիտե՞ս ինչ այգի ունեի: Տենաս ո՞վ է տերը հիմա: Ժամանակին ե՞ն էտում: Էս ի՞նչ արեցին: Ապրում էինք էլի: Հիմա չեմ ապրում: Հիմա սպասում եմ մեռնելուն: >>

 

 

 

Rudyard Kipling

 

1865 -1936

Ռուդըարդ Կիպլինգը ծնվել է Բոմբեյում, կրթությունը ստացել է Անգլիայում և այնուհետև աշխատանքային գործունեությունը ձևավորել է Հնդկաստանում: Ռուդյարդ Կիպլինգը այն եզակի գրողներից էր, որ պարգևատրվել է Նոբելյան մրցանակով (1907) գրականության ասպարեզում :

 

[IF]

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you
But make allowance for their doubting too,
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise:

If you can dream–and not make dreams your master,
If you can think–and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build ’em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: “Hold on!”

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings–nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much,
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And–which is more–you’ll be a Man, my son!

–Rudyard Kipling

 

 

 

Եթե   

 

Եթե կարողանաս գլուխդ պահել, երբ շուրջդ ամենքը

Կորցնում են իրենցը և մեղավորը քեզ են համարում,

Եթե կարողանաս վստահել ինքդ քեզ, երբ բոլորը կասկածում են քեզ,

Բայց և հաշվի առնել նրանց կասկածանքը նույնպես,

Եթե  կարողանաս սպասել և չհոգնել սպասելուց,

Կամ էլ՝ խաբված լինելով խաբեությունը արհեստդ չկարգել,

Կամ էլ սիրված չլինելով հագուրդ չտալ ատելությանը,

և, այդուհանդերձ, չափազանց լավի կեցվածք չընդունել

և ոչ էլ՝ խոսել չափազանց իմաստուն;

Եթե կարողանաս երազել և երազանքներիդ ստրուկը չլինել,

Եթե կարողանաս մտածել և խոհերդ չլինեն ինքնանպատակ,

Եթե կարողանաս դիմակայել հաջողության ցնծությանն ու աղետին,

և նույն կերպ վերաբերվել այդ երկու չսպասված ինքնակոչերին,

Եթե կարողանաս անվրդով լսել քո իսկ ասած ճշմարիտ խոսքը,

որն աղավաղել է խարդախ սրիկան ՝ հիմարներին իր որոգայթը գցելու համար,

կամ նույն կերպ դիտել քանդված այն ամենին, որոնց նվիրել ես քո կյանքը,

Եվ կռանաս ու մաշված գործիքներով նորից դրանց վեր խոյացնես;

….

Եթե կարողանաս բոլոր շահումներդ կուտակել ու վտանգել ամենը՝

միայն մի անգամ վիճակ գցելով,

Եվ կորցնել ու սկսել ամեն ինչ նորից

և երբեք ծպտուն չհանել կորստիդ համար,

Եթե կարողանաս ստիպել քո սրտին, նյարդերին ու ջլերին

երկար ծառայել քո նպատակին մինչև իսկ, երբ դրանք արդեն սպառվել են,

Եվ դեռ համառես, երբ ոչինչ այլևս չկա քո մեջ բացի քո կամքից, որն ասում է.

«Շարունակի՜ր»;

….

Եթե կարողանաս զրուցել ամբոխների հետ՝ պահպանելով

ողջախոհության քո արժանիքը,

Եվ ոչ էլ կորցնել սովորական ոճը, երբ թագավորների հետ ես քայլ գցում,

Եթե ոչ թշնամիներդ և ոչ էլ ընկերներդ չկարողանան քեզ կոտրել,

Եթե հաշվի նստեն բոլորը քեզ հետ ու ոչ ոք քեզ իր տերը չհամարի,

Եթե կարողանաս վաթսուն արժանի վայրկյաններով լցնել

անգթորեն առաջ շարժվող ու անցնող քո կյանքի ամեն մի րոպեն,

Քոնն է աշխարհը և այն ամենը ինչը նրա մեջ է,

Եվ դեռ ավելին՝ այդ ժամ դու մարդ ես , որդիս։

 

Translated into Armenian by Yura Ganjalyan in 2001

 

THE DOG’S INSPIRATION


 This may be a contrived story but it may also be a plausible one if you believe me.

One morning a Great Dane ran out of a block of flats. He looked around and then quickly rushed towards a tree. At that moment a dog of unknown breeding, dirty and gruesome, came out of a cellar, looked around and ran to the rubbish tube. The Great Dane ushered him with a reluctant glance. On seeing the new comer in his territory, the street dog ran up to him, and I overheard the following silent conversation between them. The street dog said,” You are of a high breeding. You are a Great Dane. You are clean and handsome, and I am dirty and repellent and still, I am sorry for you because you are not as free as I am. There isn’t any inspiration in your life.”  “How do you know that? If …”

“You are like a dummy, not a living being. Every day you only eat Pedigree when it is given to you, not when you want it. The choice is diminutive. You can’t have your own point of view. When you inhale, you wait for your master to tell you to exhale. You are constantly being haunted by your master who is also your owner, whereas I am free.”

“But I have got my own corner in a chamber in our flat, and if …”

“You have got only a corner in a chamber, whereas, all the cellars of all the blocks of flats in our district are mine. You have got only one master, whereas, I am loved by all the drunkards and children in this district. All the rubbish tubes are mine. I can make bets that my life is preferable to yours. Every day I have to come to terms with different dogs and in this way I enlarge my world outlook. I even have got a she-dog friend in my district. We love each other passionately. You are deprived of the right of free love. Your loving abilities, your feelings and sacred desires depend on your master’s will. That’s nonsense. I am really sorry for you. You can neither rub yourself on a tree nor run to the bushes when you feel like it. You are a prisoner. Your share in this life is patience. You are a caricature of a dog”. With these words the street dog threw a disdainful glance at the Great Dane and ran back to the rubbish tube which was full of sinister expectations. The Great Dane looked up for a moment and said, “ If all the ifs were pots and pans, life would be so simple.” With these words he marched into the block of flats and went up the stairs to the flat where his chamber was. Its tail was thin but firm and straight.

 

 

                                                                                                   Yura Ganjalyan

                                                                                                 Yerevan, 2004

 

Balance in Love

Balance in Love

 

Well balanced state keeps our world and life in order. The nature is kept in balance by the laws of nature: the law of gravitation, the law of preserving energy, the law of rejecting vacuum and so on. And if on our planet any physical object is unbalanced, the laws of nature immediately bring it to the state of balance. For example, if we throw a stone high up into the air, the force of gravitation will bring it back to the ground, and rolling for a while, it will stand still and well balanced.

The life on our planet physically would be impossible without the nature laws established on it.

On the other hand, Man has established his own laws of coexistence. These laws are supposed to keep our souls in the state of balance, and to my mind, Love is the most effective impulse for doing it: Love towards our parents and close relations and even towards strangers, Love towards our beloved one, Love towards our occupation, Love towards our home-town and country. However, people very often don’t realize this simple truth and occasionally become negative impulses for unbalancing the souls of others. For example, a scene in a market for fruit and vegetables inYerevan:

“How much are these oranges?”

“800 drams a kilo.” (2 euros)

“What?, 800 drams for these juiceless, rotten oranges?”

At this point both the seller and the buyer are upset, nervous and depressed. They are in a stressful situation. Their souls are unbalanced. If time travel were possible I would get them back and conduct the conversation in this way:

“How much are these oranges?”

“800 drams a kilo.”

“ What? 800 drams a kilo? Then they must be very juicy, tasty and sweet. But would you cut down the price a little?”

“ Sure..”

Now both the buyer and the seller are full of positive impulses and, therefore, are trying to please each other. They are full of love and respect and are ready to transfer it to other people needing love and respect.

What great things in our life would have been done if people had loved and respected the importance of one another a little more! Politicians would have loosened the tension on the hot spots on our planet; charity-mongers wouldn’t have advertised every tea-kettle in nursery homes; every child would have been brought up in a loving family atmosphere.

When in the 1960s the famous Armenian actor Mher Mkrtchyan was being shot in the film “Aibolit 66” in India, there happened something which might be a sort of lesson for selfish, proud, self conceited, self centered  and arrogant people. Mher Mkrtchyan was coming back to the hotel very tired after a day of hard work. The shooting of the film had taken place in a swamp area. So he was tired and decided to take a taxi. Most of the taxis in that city were rickshaws then. (a two-wheeled oriental man pulled carriage)  Mher Mkrtchyan’s rickshaw was being pulled by a thin pale boy of sixteen. The weak boy could hardly pull the rickshaw. Despite his overwhelming efforts the little boy every now and then turned his head back and smiled to Mher Mkrtchyan. Mher couldn’t stand it any longer. He was feeling discomfort. And he wouldn’t have been our favourite Mher if he hadn’t restored the state of his love balance. Suddenly he stopped the rickshaw, got off it, took the boy in his arms, put him on the seat of the carriage and began pulling the rickshaw himself. He was pulling the rickshaw and every now and then was turning his head back and smiling to the pleasantly astonished pale boy. Our Mher was happy again. His soul was in triumph; it was balanced in love: a natural state of being for our great actor.

Yura Ganjalyan

2008

 

Aside

Մեդիահա…

Մեդիահանրակրթություն…Իսկ ինչու՞ մեդիա

 

Հեղինակային մանկավարժության հեղինակների ամենամյա մեր 6-րդ հավաքի բովանդակությունը մեդիահանրակրթությունն է:  Իսկ ինչու՞ մեդիա: «Media» բառի հայերեն թարգմանական համարժեքը ԶԼՄ է`զանգվածային լրատվական միջոցներ, որոնցից են ռադիոն, հեռուստատեսությունը, մամուլը: Այս երեքի առաջնային գործը միշտ էլ եղել է մեր և ամբողջ աշխարհի կյանքի լուսաբանումը: Լուսաբանվում են հակամարտությունների թեժ կետեր, պաշտոնական պարտականությունների չարաշահումներ, նախընտրական քարոզարշավներ, ավտովթարներ, հարս ու սկեսուրի հարաբերություններ, սպանություններ և ինքնասպանությունների դրդապատճառներ, տարբեր կուսակցությունների քաղաքական հայացքներ, շոուբիզնեսի «աստղերի» արդեն վանող թոքշոուներ: Մեդիայի այս հաստաբուն ծառերով անտառի մի փոքրիկ բացատում` «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում, ծիլ է տվել մի նոր շիվ`մեդիահանրակրթություն անունով: Այդ շիվն ունի իր նոր ձևավորվող ճյուղերը`մեդիագրադարան, հանրակրթական դպրոցի համացանցային կայք`www.mskh.am , մեդիաինքնակրթություն, մեդիաօլիմպիադա, մեդիափառատոն, էլեկտրոնային մանկավարժական պարբերական, «անհատական համակարգիչ-դասընկեր» ծրագիր: Տիգրան Հայրապետյանի անվան մեր գրադարանը մեդիա է, որովհետև այն արդեն միայն մերը չէ: Շնորհիվ www.gradaran.mskh.am կայքի այն հասանելի է ոչ միայն մեր մարզերի ուսումնատենչ երեխաների և ուսուցիչների համար, այլ նաև աշխարհի տարբեր ծայրերում սփռված մեր հայրենակիցների համար: Գրադարանը սկսել է գրքերի թվայնացման աշխատանքները: Քո ծնողների հետ ժամանակավորապես արտերկրում ապրող և այդ պատճառով էլ կրթությունդ ընդհատած մեր փոքրիկ հայ բարեկամ’ այցելիր  www.gradaran.mskh.am կայքը ու այնտեղ կարող ես գտնել հայերեն թվայնացված  դասագրքեր: Երկու ամիս է, ինչ սկսվել են գրքերի թվայնացման աշխատանքները և արդեն գրադարանի կայքում կարելի է գտնել 40 թվայնացված գիրք: Դասավանդողների պատվերով թվայնացվել են նաև տարբեր ուսումնական առարկաների դասավանդման մեթոդական ուղեցույցներ: Վերջին երկու տարիների ընթացքում կրթահամալիրում հարյուրավոր էլեկտրոնային ուսումնական նյութեր են ստեղծվել ուսումնական գրեթե բոլոր առարկաների տարբեր թեմաներով: Բնագետներն այստեղ կարող են գտնել կենսաբանության, քիմիայի, ֆիզիկայի փորձերի տեսանյութերով նկարագրություններ: Պատմություն դասավանդողները կարող են ավելի հետաքրքիր ու  արդյունավետ դարձնել իրենց դասերը Ավարարայրի ճակատամարտի, կիլիկիայի հայկական թագավորության, Ղարսի և Սևրի պայմանագրերի, Սարդարապատի ճակատամարտի, Մեսրոպ Մաշտոցի, Գրիգոր Նարեկացու, Կոմիտասի, Մխիթար Սեբաստացու և այլ պատմական կարևոր իրադարձությունների ու մշակույթային գործիչների մասին պատմող ուսումնական նյութերով: Հետաքրքրվում ես մաթեմատիկայո՞վ, ուրեմն քեզ են սպասում մաթեմատիկական ռեբուսներն ու երկրաչափական խնդիրները: Ձեզ համար առանձնապես թանկ են մեր պատմական ուշարձաննե՞րը: Ահա՛ տասնյակ ուսումնական նյութեր, որոնք ծնվել են հայրենագիտական ճամփորդությունների ժամանակ`Լոռիից մինչև Մեղրի: Իսկ «գծագրական հմտություններ» ուսումնական նյութը մի անգնահատելի նվեր է գծագրություն դասավանդողների համար: Ամենափոքրիկների դասվարներն այստեղ կարող են գտնել Թումանյանի, Անդերսենի հեքիաթները պատմող էլեկտրոնային շարժանկարները երեխաների ձայնագրություններով: Ամեն ինչ անսպասելի է ու թարմության շունչն ունի:

Մեր մեդիագրադարանում կարելի է նույնիսկ գտնել արհեստագործական առարկներին վերաբերող էլեկտրոնային ուսումնական նյութ օրինակ` «Ատաղծագործություն» :

Հանրակրթական դպրոցի համացանցային կայք` www.mskh.am . Կայքն իր այցելուների թվով կրթական հաստատությունների մեջ երկրորդն է Հայաստանում, բայց վստահությամբ կարելի է ասել, որ եզակի է իր տեսակով: Այն եզակի է, նախ և առաջ նրանով, որ ամենաժողովրդավարականն է: Կայքում նյութ կարող է տեղադրել և՛ երկրորդ դասարանցին, և՛ տասներորդցին, և՛ դասավանդողը և թե` կրթահամալիրի տնօրենը: Կայքը շնչում է ամեն  րոպե ու ամեն ժամ: Օրինակ` կայքի այսօրվա էջում «Գավառի զատիկ» վերնագրով դպրոց-պարտեզի երկրորդ դասարանցի Ազատուհի Հարությունյանն իր տատիկի պատմածով ու իր դասվարի օգնությամբ անցյալի հիշողություններով ու խորհրդավոր սպասումով լի մի ջերմ ու գունեղ նյութ է տեղադրել: Նյութը տեղադրվել է երեկոյան, իսկ վաղ առավոտյան այն արդեն ունեցել է 31ընթերցող: Այստեղ գրել են սովորում հիմնականում ոչ թե թելադրությամբ, երբ աշակերտը գրվող նյութի բովանդակությանը բացարձակապես անտարբեր, բայց և տառասխալ չանելու վախը սրտում գրում է, իսկ ավելի ճիշտ` կրկնում է ուրիշի գրածը, այլ` իրենը ստեղծելով: Երեխային հնարավորություն է տրվում ինքնաբացահայտվելու, որը մանկավարժության մեջ ամենակարևոր ու ամենադժվար իրագործելի խնդիրն է: Կրտսեր դպրոցի աշակերտները իրենց ուսուցիչների օգնությամբ, իսկ ավագ դպրոցի աշակերտները լիովին ինքնուրույն ու առանց վերահսկվելու կարող են կայքում նոր նյութ տեղադրել, կարծիք հայտնել, իրեն հուզող հարց բարձրացնել, որը հետո կարող է դառնալ համադպրոցական քննարկման նյութ: Յուրաքանչյուր օր մոտ 30 նոր նյութ է դրվում կայքում, իսկ կայք այցելողների ընդհանուր թիվը յուրաքանչյուր օր անցնում է 1000-ի սահմանը: Փաստորեն կայքը ԶԼՄ-ների այն միակ տեսակն է, որն օգնում է երեխաներին իրենց հետաքրքրության սահմաններում տեքստեր ընթերցելու  և ստեղծագործելու: Իսկ ամենակարևորն այն է, որ կայքն օգնում է երեխաներին արժևորելու իրենց ամեն մի օրը ու զգալու, որ իրենք զբաղված ու հետաքրքիր կյանքով են ապրում:

Էլեկտրոնային մանկավարժական պարբերական www.dpir.mskh.am , որի 39-րդ համարն է այժմ օգնում մեր մանկավարժներին ինքնակրթվելու: «Դպիր»-ում հրապարակվում են հոդվածներ  մանկավարժության համաշխարհային առաջավոր փորձից, ինչպես նաև`տարբեր ուսումնական առարկաների դասավանդման մեր ուսուցիչների մեթոդներն ու դասարանական գործունեության ձևերը: Սովորում ենք սովորեցնելու համար և սովորեցնում ենք սովորել:

Հրավիրում ենք Հայաստանի Հանրապետության հանրակրթության մեջ ներգրավված բոլոր նորը գնահատող, առաջադեմ մանկավարժներին` մասնակցելու մայիսի 12-ին, 13-ին, 14-ին «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի մեդիակենտրոնում տեղի ունենալիք հեղինակային մանկավարժության հեղինակների ամենամյա 6-րդ հավաքին, որն ամբողջովին մեդիահանրակրթությանն է նվիրված: Եկե՛ք ուսումնասիրելու մեր փորձը, եկե՛ք Ձեր գաղափարներով, եկե՛ք համագործակցելու: Մեդիահանրակրթությունը 21-րդ դարինն է:

Յուրա Գանջալյան

«Մխիթար Սեբաստացի” կրթահամալիրի անգլերենի խորացված ուսուցման դասարանի ղեկավար   

Aside

Media Public Ed…

Media Public Education … Why Media?

 

The contents of the 6th annual meeting of the authors of author pedagogy is Media Public Education, …but why media? The word “media” in English explanatory dictionaries is defined as “mass communications” eg television, radio and the press. The primary task of these three has always been the illustration of life in our country as well as in the whole world. They illustrate warm spots of conflicts,  position or power abuses, election campaigns, car accidents, disasters, relationships between daughters-in-law and mothers-in-law, murders and causes of suicides, political views of different parties, repellent talk shows of arrogant “stars”. In a small clearing of this media forest of thick trees, in “Mkhitar Sebastatsi” Educational Complex has come out a new sprout Media Public Education by name. That sprout has already got its small shoots which are just being formed: media library, public school website www.mskh.am , media self education, media Olympiad, media festival, electronical  pedagogical periodical, “personal computer-classmate” programme.

The library after Tigran Hayrapetyan is media because it is no longer only ours. Due to www.gradaran.mskh.am the library is accessible not only for the children of our educational complex, but also for the children of other schools and for Armenian Diaspora.    

The library has begun making electronic versions of books. Our young compatriot, if You have had to temporarily interrupt Your education because of living in another country with your parents, You may visit the site www.gradaran.mskh.am , and find electronic versions of text-books there. It is two months that this work has begun and now there are 40 electronic books in the site. Teachers’ guidebooks on different school subjects have also been digitized. Hundreds of electronic teaching materials have been made in our educational complex for the last two years. Most of them have been placed in You Tube. Here science teachers can find DVDs of biology, chemistry and physics experiments with explanations. The History teachers can make their lessons more interesting and effective with such electronic teaching materials as: The Battle on Avarair, Armenian Kingdom of Kilikia, Ghars and Sevr Contracts, the Battle at Sardarapat, Mesrop Mashtots, Grigor Narekatsi, Komitas, Mkhitar Sebastatsi. Are you interested in Mathematics? Mathematical quizzes and geometrical problems are waiting for you.  Are our historical monuments especially dear to you? Here are tens of teaching materials born during the educational trips about Armenia from Lori to Meghri.  The teaching material “Drawing skills” is a real gift to teachers of drawing. Junior school teachers can find animated electronic cartoons of tales by Tumanyan and Andersen made by our computer teachers. Everything is unexpectedly fresh.

At our media library one can even find an electronic teaching material on vocational school subjects eg “Carpentry”.                  

The Public School Website www.mskh.am takes the second place in Armenia among educational websites as far as the number of everyday page viewers is concerned, but it is sure to be unique of its kind. It is unique, first of all, for its being democratically. Written materials, articles, photos or videos can be placed in the site by primary school pupils with their teachers’ assistance, high school pupils , teachers and the director of the educational complex without any initial censorship.          

The site is breathing every minute and every hour. For example, having heard her Granma’s memories about Easter celebrations in Gavar, Azatuhi Harutunyan, a pupil of grade 2, has placed a most colourful and lovely material on today’s page with the help of her teacher. The material was posted in the evening, and it has already had 31 viewers early in the morning.

Children here learn to write not by writing dictations constantly being afraid of making spelling mistakes but by creating their own texts. A child is given a chance to reveal his or her capabilities which is the most difficult and important problem of pedagogy. Learners are encouraged to express their own opinions, raise a question which later may become a topic for discussion for all the pupils and the staff of the educational complex.   

Nearly 30 new materials and articles are placed in the site every day, and the number of everyday page viewers is more than 1000. In fact the www.mskh.am is the only kind of mass media in Armenia which helps children find, read and create texts according to their interests. And the most important thing is that the website helps the children to evaluate their each day and to feel that they live a busy and interesting life.   

The 39th issue of  the Electronic Pedagogical Periodical www.dpir.mskh.am  has already come out to help the teachers with their everyday self education. Articles on world-wide experience of progressive pedagogy as well as methods of teaching different school subjects and classroom activities by our teachers are published in the Dpir. We learn in order to teach and teach to enable the children  to learn.

We are inviting all the pedagogues with progressive ideas involved in public education to take part in the 6th annual meeting of the authors of author pedagogy which is to take place in the media centre of “Mkhitar Sebastatsi” Educational Complex on May 12, 13 and 14. The meeting is entirely devoted to media public education. Come to study our experience, come with your own ideas, come to collaborate with us. Media public education belongs to the 21st century.   

 

Yura Ganjalyan

Teacher of English at High School of  “Mkhitar Sebastatsi” Educational Complex

Aside

Եղիշե Չա…

Եղիշե Չարենց

Մորս համար գազել     

Հիշում եմ դեմքը քո ծեր, մայր իմ անուշ ու անգին,

Լույս խորշոմներ ու գծեր, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

Ահա նստած ես տան դեմ ու կանաչած թթենին

Դեմքիդ ստվեր է գցել, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

Նստել ես լուռ ու տխուր, հին օրերն ես հիշում այն,

Որ եկել են ու անցել, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

Եվ հիշում ես քո որդուն, որ հեռացել է վաղուց, –

Ու՞ր է արդյոք հեռացել, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

Ու՞ր է արդյոք հիմա նա, ո՞ղջ է արդյոք, թե մեռած,

Եվ ի՞նչ դռներ է ծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

Եվ երբ հոգնած է եղել, և խաբվել է սիրուց –

Ու՞մ գրկում է հեծեծել, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

Մտորում ես դու տխուր և օրրում է թթենին

Տխրությունը քո անծիր, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

Եվ արցունքներ դառնաղի ահա ընկնում են մեկ-մեկ

Քո ձեռքերի վրա ծեր, մայր իմ անուշ ու անգին:

 

 

Eghishae Charents

Gazelle To Mother

I remember your elderly face, oh Mother, sweet and priceless of mine!

Light wrinkles and lines, oh Mother, sweet and priceless of mine!

 

Here you are, sitting outside our cabin and the mulberry tree

Has shaded your face, oh Mother, sweet and priceless of mine!

 

In silence and sadness you are seated recollecting those old days,

That came and passed away, oh Mother, sweet and priceless of mine!

 

And you remember your son who has left long before,

Where has he gone to, oh Mother, sweet and priceless of mine!

 

Where is he now? Is he alive or is he dead?

And whose door has he knocked at? Oh Mother, sweet and priceless of mine!

 

And when tired and cheated by love,

Whose embrace comforted him? Oh Mother, sweet and priceless of mine!

 

You are contemplating sadly, and the mulberry tree

Is swinging the infinite sadness of yours, oh Mother sweet and priceless of mine!

 

And tears bitter and salty drop on your old wrinkled hands one by one,

Oh Mother, sweet and priceless of mine.

 

Translated from Armenian by Yura Ganjalyan    26.02.2010

English MediMediapubliceducation in Armenianapubliceducation

Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can always preview any post or edit it before you share it to the world.